มะลิซ่าเคยขโมยหนึ่งเดียวล้ำค่าสิ่งของ
ติสต์แตก
This is a วันเกิดลูกแกะน้อย
Only Love is Real
L.ก.ฮ. ลิสซึ่ม
ติสต์แตก
หลบหน่อยพระเอกมา หลบสิเว้ย...เฮ้ยบอกให้หลบ





Only Love is Real

 

 

 

 

เพลงนี้ขอมอบให้กับอีดวก
ฟังแล้วน้ำตาไหลเลย
เป็นเหมือนกันมั้ย

 

 

เพลง / Title : เราจะข้ามเวลามาพบกัน
ศิลปิน / Artist : ก้อย รัชวิน feat. ปอย Portrait
อัลบั้ม / Album : เพลงประกอบหนังสือ เราจะข้ามเวลามาพบกัน (The Only Love is Real)
เขียนโดย ดร. ไบรอัน แอล. ไวส์ แปลโดย มณฑาณี ตันติสุข

Lyrics / เนื้อเพลงเราจะข้ามเวลามาพบกัน

ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้จนจมทะเลน้ำตา
เหว่ว้าและเคว้งคว้างกลางผู้คน เจ็บจนไม่อยากหายใจ
ถูกรักทำร้ายจนเปราะบาง ขอบฟ้าความหวังซีดจางเหลือเกิน
แต่บอกกับใจไม่หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
อย่าหยุดศรัทธาสักวันคงได้พบเธอ

อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก จำฉันได้ไหม เราเคยพลัดพรากกัน

หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน
และให้เธอบอกฉัน ว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ


ฉันใช้ชีวิตมืดมนดั่งคนที่มีแผลใจ
แผ่นดินและผืนฟ้ากว้างไกลมันกลับไม่เหลือทางให้เดิน
ทอดทิ้งรักแท้ที่ข้างทาง ปล่อยทิ้งความหวังที่พังยับเยิน
อยากบอกกับใจให้หยุดฝันอธิษฐานในกาลนิรันดร์
เจ็บกับศรัทธากี่วันก็ไม่พบเจอ

อีกครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณฉันรออยู่
คนเคยรู้ใจคนเคยรู้จัก เธอไปอยู่ไหน เราคงพลัดพรากกัน

หากเธอกับฉันสวนทางกันในความฝัน
อยากให้สายตาเราได้จ้องกัน
โปรดให้เธอบอกฉัน ว่าฉันข้ามเวลาเพื่อมาพบเธอ


หากเธอกับฉันสวนทางกันในวันนั้น
ยามที่สายตาเราได้จ้องกัน
อยากให้เธอบอกฉันว่าเราข้ามเวลาเพื่อมาพบกัน

 

 

Only Love is Real

 

 

ใกล้ตายแล้วกู ไม่ได้นอนมาจะ2วันละ
ยังดีที่ได้งีบตอนบ่าย2ชั่วโมง
วันนี้ก็คงได้นอนเช้าแน่นอนเลยอ่ะ
ง่วงมากๆเลยตอนนี้
สภาพเหมือนศพเดินได้ 555+
ขอบตาคล้ำ ตาโบ๋ หน้าเหี่ยวย่น
แถมตอนนี้ผิวหน้าแห้ง แตก คันหน้ายิบๆ
มีคนแนะนำว่าให้เราเอาโลชั่นทาหน้าเสียบ้าง
แต่ส่วนใหญ่แล้ว แกะแค่ใช้โฟมล้างหน้าเท่านั้นแหละ
ไม่ทาครีม ไม่ทาแป้ง หน้าโล้นๆ
เขาเรียกว่าหล่อแบบธรรมชาติ...ได้อีก

ไม่ได้คุยกับอีดวกเลยอ่ะ
รู้สึกแปลกๆเหมือนชีวิตขาดอะไรไป
แต่งานก็ทำให้หายเหงาได้
แล้วก็สลับไปกับการดูรูปอีดวกด้วย
ครบรอบ1สัปดาห์ที่กินมาม่า โดยที่ข้าวไม่ตกถึงท้อง
อีกไม่นานกูจะกลายเป็นเด็กขาดสารอาหารละ

 

 

Only Love is Real

 

 

การได้พบกันของคนสองคนไม่ใช่
ความบังเอิญ
หากเป็นเรื่องของ
โชคชะตา
มนุษย์ไม่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตตัวเอง
เพราะชีวิตเราถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าด้วยโชคชะตาจริงหรือ?

ทั้งที่ใครคนนั้นดูเหมือนจะผ่านเข้าในชีวิตเรา
เพียงเพื่อจะจากไปเท่านั้น
เราไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเราต้องรักเขา
ทุ่มเทให้เขามากมายอย่างนี้ ในเมื่อรักแล้ว
ก็ต้องมีชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่
โดยไม่มีทางหลุดพ้น

เพราะโชคชะตาเท่านั้นเองล่ะหรือ
คนเราจึงต้องมาพบกัน เกื้อกูลกัน ทำร้ายกัน
เพราะพรหมลิขิตกำหนดเอาไว้ล่วงหน้าเท่านั้นเองใช่ไหม
เราจึงไม่อาจหลบพ้นจากใครบางคนที่มีความหมายต่อเรา
แม้จะจะมีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ
ก่อนจะพลัดพรากจากกันไป

เราอาจถูกปลุกให้จำคู่แท้ของเราได้
ด้วยการเห็นหน้าแล้วจำได้
ด้วยการหลับแล้วฝันถึงด้วยความทรงจำ
หรือด้วยความรู้สึกที่วูบขึ้นมา
บางทีเราอาจจะจำคนๆนั้นได้ด้วยสัมผัส
เวลาเขาแตะมือเรา
หรือเวลาที่เธอเงยหน้าขึ้นจุมพิต
สัมผัสที่ทำให้จำกันได้อาจจะมาจากสัมผัสของลูกรัก
ของพ่อแม่ ของพี่น้อง หรือของเพื่อนตายก็ได้
หรืออาจจะมาจากคนผู้เป็นที่รัก
ซึ่งข้ามชาติภพหลายศตวรรษมาเจอกัน
เพื่อจะได้จูบเราอีกครั้งเป็นการเตือนให้เรารู้ว่า
เราสองคนจะอยู่ร่วมทุกชาติจนกว่าชั่วฟ้าดินสลาย

คนเราทุกคนย่อมมี เนื้อคู่ ของตัวเองทั้งสิ้น
และมักจะมีถึงสอง สาม
หรือแม้กระทั่งสี่คนในช่วงชีวิตหนึ่ง
พวกเขามาจากหลายยุคสมัย
เดินทางข้ามมหาสมุทรแห่งกาลเวลา
พ้นความลึกสุดหยั่งของมิติสวรรค์
เพื่อจะได้มาอยู่ร่วมกับคุณอีกครั้ง
ชาตินี้เขาอาจจะมีรูปลักษณ์หน้าตาไม่เหมือนเดิม
แต่คุณจะรู้จักเขาด้วยหัวใจ
ว่าคนนี้แหละ ใช่ สมองของคุณอาจรั้งรอ
ฉันไม่รู้จักเธอ แต่หัวใจคุณสิ รู้
แต่เขาอาจจำคุณไม่ได้
แม้ว่าคุณจะได้พบกับเขาอีกครั้ง
แม้ว่าคุณจะรู้จักและจำเขาได้ก็ตาม
ตัวคุณรับรู้แล้วว่าเขาเคยผูกพันกับคุณมาก่อน
คุณมองเห็นความเป็นไปได้ เห็นอนาคต
แต่เขาไม่เห็น
ความกลัวของเขา สติของเขา
หรือปัญหาของเขาเป็นม่านบังดวงตาแห่งหัวใจของเขาจนหมด
เขาไม่ยอมให้คุณช่วยเปิดม่านนั้นขึ้น
คุณคร่ำครวญ โศกเศร้า ร้าวราน ส่วนเขาก็มีชีวิตของเขาต่อไป

บางครั้งพรหมลิขิตก็ละเอียดอ่อนเสียเหลือล้ำ
สายใยแห่งชีวิตโยงใยให้คนสองคนได้กลับมาพบกัน
ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางเดียวกัน
แต่กลับไม่เปิดทางสว่างให้เรื่องราว
ดำเนินไปอย่างมีความสุขง่ายๆ
หากใครคนหนึ่งสัมผัสได้ถึงความผูกพันอันลึกซึ้ง
แต่ใครอีกคนหนึ่งกลับปฏิเสธ
การเดินทางข้ามเวลาเพื่อกลับมาพบกัน
ครั้งนี้จะมีประโยชน์อะไร
นอกจากจะก่อให้เกิดความทุกข์ทรมาน
ให้กับคนที่ต้องกลายเป็นฝ่ายรอคอย
คู่แท้ที่จำกันได้อาจจะเกิดแค่เบาบางและอาจจะช้ามาก
ราวอรุณรุ่งแห่งความรู้แจ้ง
เมื่อม่านบังตาค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ
ไม่ใช่ทุกคู่ทุกคนที่เห็นแล้วก็รู้ได้ในทันที
มันต้องใช้เวลา
และต้องใช้ความอดทนที่จะรอสำหรับฝ่ายที่เห็นมันได้ก่อน
การเลือกทำอย่างหนึ่งอย่างใด
หรือไม่ทำเลยขึ้นอยู่กับจิตใจอิสระของคนทั้งคู่เท่านั้น
เขาเลือกกันเอง
คู่ที่ตื่นน้อยอาจเลือกตัดสินใจตามสมองบัญชาจากความกลัวหรืออคติ
แล้วโชคร้ายนักที่การตัดสินใจเยี่ยงนี้
มักจบลงด้วยหัวใจที่แหลกสลาย


บางครั้งคู่แท้ของเราก็ตอบสนองและยังว่างรอเราอยู่
แต่เราอยู่กับเขาหรือเธอแล้วทุกข์
หลายครั้งที่คนเป็นเนื้อคู่อาจตัดสินใจไม่ลงเอยที่การแต่งงานกัน
ทั้งที่เกิดตามกันแล้วในชาตินี้
ทั้งสองคนได้พบเจอกัน
อยู่ด้วยกันจนภารกิจในการพบเจอกันเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว
ดังนั้นจึงแยกทางไปมีชีวิตใหม่
กำหนดการของพวกเขา
แผนที่จะเรียนรู้บทเรียนชีวิตของพวกเขา
ตลอดทั้งชีวิตแตกต่างกัน
จึงไม่อยากหรือไม่จำเป็นจะต้องผูกชีวิตทั้งชีวิตไว้ด้วยกัน
นี่ไม่ใช่โศกนาฏกรรมเป็นเพียงเรื่องของการเรียนรู้เท่านั้น
เราร่วมมีชีวิตชั่วอนันตกาล
หากแต่บางคราวเราจำต้องแยกชั้นเรียนชีวิตคนละวิชา


มันไม่ใช่โศกนาฏกรรม แต่เป็นเพียงการเรียนรู้เท่านั้น
นี่คือสิ่งที่ต้องเกิด และจำเป็นต้องเกิดขึ้น
มันไม่ได้เกิดขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ไม่มีเงื่อนไข
ไม่ใช่การพบกันเพื่อความว่างเปล่า
หากทุกอย่างล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นอย่างมีวัตถุประสงค์ในตัวของมันเอง


Soul Relationship หรือ สายสัมพันธ์ทางวิญญาณ
ก็เหมือนกับต้นไม้ใหญ่ ที่มีใบนับพันๆใบ
ประดาใบที่อยู่บนก้านเดียวกันกับเราจะใกล้ชิดผูกพันกับเรามากที่สุด
เราอาจจะแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต
ประสบการณ์ทางดวงวิญญาณในหมู่พวกเราได้
เราอาจจะเคยพบดวงวิญญาณอื่นที่อยู่ไกลจากเรา
แต่อยู่ลำต้นเดียวกันมาแล้วในชาติภพก่อนๆก็ได้
คนเหล่านั้นอาจจะมามีสัมพันธ์กับเราหลากหลายรูปแบบ
การที่เขาเข้ามาในชีวิตเราอาจจะสั้นมาก
…แต่การได้รู้จักคนๆนั้นอาจช่วยเราหรือช่วยเขา
หรือกระทั่งช่วยทั้งสองคนให้เรียนรู้อะไรในชีวิตก็ได้
…ความสัมพันธ์ระหว่างเรามิอาจวัดด้วยกาลเวลาว่าพบกันยาวนานเพียงไร
หากแต่วัดกันด้วยบทเรียนที่เราได้รับจากการพบกันว่าเป็นเช่นไรต่างหาก


มนุษย์ทุกคนล้วนเกิดมาอย่างมี Purpose of Life
หรือ วัตถุประสงค์ของชีวิต
สิ่งที่เราต้องพบและต้องกระทำล้วนสืบเนื่อง
และเกี่ยวพันกับวัตถุประสงค์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วนั้น
ทุกคนมีภารกิจของตัวเองที่จะต้องกระทำให้เสร็จสิ้นในชาติภพที่ตัวเองเกิดมา

รักคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก
รักเติบโตและผลิบานได้ แม้ในคืนที่หนาวเยือก
กลางสถานภาพที่โหดร้ายที่สุด
รักเกิดได้ในทุกหนแห่ง และทุกเวลา
รักคือดอกไม้ซึ่งผลิได้ไม่เลือกฤดูกาล
เราไม่มีสิทธิ์เลือกรับหรือปฏิเสธ
ใครที่ก้าวผ่านเข้ามาในชีวิต
และเราก็ไม่มีทางที่จะรู้ล่วงหน้าเลยว่า
การที่ใครซักคนก้าวเข้ามาในชีวิตเรา
จะมีผลกระทบให้ชีวิตเราทุกข์หรือสุขมากน้อยเพียงใดในอนาคต

สายสัมพันธ์ทางวิญญาณโยงใยให้เราต้องพบ
ต้องรู้จักกับใครต่อใครในหลากหลายรูปแบบ
แม้จะมีความสัมพันธ์ต่อกันเพียงระยะเวลาสั้นๆ
และอาจไม่ได้พบเจอกันอีกแล้วตลอดชาตินี้

หากเราและคนๆนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของ
เวทีชีวิตแห่งพรหมลิขิตไปแล้วอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

การพบกันของเรามีจุดประสงค์
การจากกันของเราก็มีจุดประสงค์
อย่างน้อยแค่เราได้รู้ว่าการพบกันของเรา
ไม่ได้ไร้ความหมาย
หากเป็นการพบกันที่มีคุณค่า
และมีประโยชน์ต่อชีวิตของกันและกัน
มันก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือ?
ตลอดเวลาที่เราคบกัน
ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
เราทำอะไรหลายอย่างให้กันและกันมา
มากมายเกินกว่าที่จะเป็นแค่คนรู้จักที่ผ่านมาและผ่านไป

และนี่เองที่เป็นคำตอบของคำถามมากมายที่ว่า
ทำไมเราต้องพบกัน ทำไมเราต้องรักกัน

ทำไมน่ะหรือ?
ก็เพราะมันคือภารกิจแห่งชีวิตน่ะสิ!
ไม่ว่าการพบกันครั้งนี้มันจะลงเอยอย่างไร
เราก็จำเป็นจะต้องพบกันอยู่ร่วมกัน
จนกว่าภารกิจนั้นจะจบสิ้นลงและเมื่อเวลาสำหรับเราหมดลง
การจากพรากก็ย่อมเกิดขึ้น
บางทีเราอาจเป็นเพียง Soul Companion
ที่เกิดมาเพื่อทำหน้าที่บางอย่างให้แก่กันเท่านั้นก็ได้

 

Only Love is Real

 

Edit นิดหน่อย

ตอนประมาณตี5กว่าๆ ไม่ไหวแล้วเว้ย
คิดถึงดวกมากอยากคุยกับดวก
ฟังเพลงนี้หลายรอบน้ำตาหมดไปหลายปี๊บ
หยิบเงิน160บาทจะไปซื้อบัตรโทรต่างประเทศ
ขณะที่กำลังก้าวเท้าจะออกจากร้าน
เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ในใจคิดว่าคงเป็นเฮียโทรเช็ค
หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนรู้จักอีกคนหนึ่ง
พอรับสายไป เอ้า!! ลูกค้าที่ไหนจะโทรมาจองเครื่อง
สั่งจองคอม1เครื่องมาตอน6โมงเช้า
กู งง แดกเลยลูกค้าผู้หญิงที่ไหนจะมาเล่นเอาเช้าตรู่แบบนี้
ก็ตอบโอเคจองเครื่องไปแล้วเขาก็ดันมาบอกอีก
ว่าไม่ถามเหรอว่าชื่ออะไร โอเคก็ถามไป
ดันหัวเราะกลับมา กวนตีนแล้วไง
คนยิ่งรีบๆจะไปเซเว่นอยู่ ก็เลยจะวางสาย
สุดท้ายเขาบอกมาว่า คิดถึงนะ
ป๊าดดดด ตายห่า
อีดวกโทรมาเสือกจำเสียงไม่ได้ เวรกรรม

 

แค่นั้นแหละดีใจสุดขีด น้ำตาไหลพรากๆเลยกูเอ๊ย
วันนี้เป็นวันที่แปลกจริงๆ คิดถึงดวกมากเป็นพิเศษ
ดวกคงตกใจอ่ะ โทรมาหาแล้วเสือกร้องไห้
มันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือพรหมลิขิตกันแน่
เรากำลังจะออกไปซื้อบัตรโทรต่างประเทศ
แล้วเขาก็โทรมาหาเราเอง

 

โปรโมชั่นใหม่ในครั้งนี้
รักนะ24ชั่วโมง
ไม่มีวันหมดอายุ

 

edit รอบ2

ขับรถกลับบ้านตอนประมาณ8โมงกว่า
กะว่าจะไปอาบน้ำแล้วกลับมานอนที่ร้าน
แม่บอกว่าอย่าเพิ่งรีบไปให้มาถอนผมหงอกแม่ก่อน
เวรกรรม
ถอนเสร็จก็กินข้าว อาบน้ำ
แกะ : แม่หนูมีแฟนแล้วนะ (อยู่ในอารมณ์ก้ำกึ่งกลัวแม่ด่า)
แม่ : คนไหนล่ะ
แกะ : คนที่อยู่อังกฤษอ่ะแม่ ที่ชอบโทรหามาหนูตอนเช้าๆอ่ะ
แม่ : อ๋อ ปอเป้ใช่มั้ย (น่าน...แม่กูจำได้อีก)

สรุปแบบเข้าข้างตัวเอง
แม่กูไฟเขียวแล้วคร่าาาา

 

 

     Share

<< L.ก.ฮ. ลิสซึ่มThis is a วันเกิดลูกแกะน้อย >>

Posted on Sun 28 Sep 2008 22:47

เพลงนี้ฟังแล้ว

น้ำตาแตก แตก แตก แตก แตก

สู้ๆ
คิคิ   
Mon 29 Sep 2008 0:31 [3]

ชอบจัง ชอบมาก ชอบเหลือเกิน

สู้ๆนะ


ขอบคุนสำหรับ คืนนั้น

ไม่สัญญาว่าจะรู้สึกดีแบบนี้อีกนานแค่ไหน

แต่จะรักษาความรู้สึกที่เรามีต่อกันไปตลอดนะจ๊ะ น้องรัก
ใครคนหนึ่งที่รู้จัก   
Mon 29 Sep 2008 0:28 [2]

เพลงเพราะมากกกกก อะค่ะ

ฟังแล้วเหงาๆๆ
- -   
Sun 28 Sep 2008 12:24 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh